Menu
گلوکوم یا آب سیاه چشم چیست؟

گلوکوم یا آب سیاه چشم چیست؟

گلوکوم یا آب سیاه چشم چیست؟

آب سیاه بیماری است که در آن عصبی که چشم را به مغز متصل می کند(عصب بینایی) صدمه می بیند. این بیماری در موارد شدید منجر به نابینایی می شود و عمدتا افراد مسن را گرفتار می کند.

آب سیاه چگونه ایجاد می شود؟ 

به فشار موجود در داخل کره چشم، فشار داخلی چشمی گفته می شود. افزایش فشار داخل چشمی خطر ابتلا به آب سیاه را افزایش می دهد.

در قسمت جلوی چشم، فضایی وجود دارد که به آن اتاق قدامی گفته می شود. مایع شفافیبه طور دائم وارد این فضا می شود و از آن خارج می شود که تغذیه بخشی از چشم را بر عهده دارد. زمانی که خروج مایع از چشم کم باشد، فشار داخل چشمی بالا می رود. در نتیجه این فشار بالا می تواند به عصب بینایی صدمه بزند.

آب سیاه چه علائمی دارد؟

گاهی به آب سیاه، دزد بی سر و صدا ی بینایی گفته می شود. علت این امر آن است که آب سیاه در اغلب موارد به آهستگی پیشرفت می کند و تا مراحل بسیار پیشرفته بیماری که عصب بینایی آسیب شدید و غیر قابل جبران دیده است، آب سیاه منجر به تاری دید می شود. 

نوع کمتر شایعی از آب سیاه وجود دارد که علائم شدید و ناگهانی ایجاد می کند. به این نوع آب سیاه حاد زاویه بسته گفته می شود که درمان فوری نیاز دارد. در این حالت درد شدید و ناگهانی چشم همراه با کاهش دید، قرمزی چشم، سر درد، تهوع و استفراغ وجود دارد. این حالت بین ایرانیان و به خصوص افراد دوربین و مسن نسبتا شایع است.

چه افرادی در خطر آب سیاه هستند؟

در صورتیکه هر یک از موارد زیر در شما وجود دارد با چشم پزشکتان مشورت کنید: 

  • سن بیشتر از 40 سال مخصوصا بانوان
  • ابتلای یکی از افراد خانواده به آب سیاه یا گلوکوم
  • سابقه ضربه شدید چشمی
  • مصرف طولانی قطره های کورتون چشمی(بتامتازون، دگزامتازون، پردنیزولون، هیدروکورتیزون)
  • شماره بالای عینک(نزدیک بینی یا دوربینی شدید)
  • ابتلا به بیماری قند یا پرفشاری خون

 

آب سیاه یا گلوکوم چگونه تشخیص داده می شود؟

برای تشخیص آب سیاه امکانات و دستگاه های خاصی مورد نیاز است. این دستگاه ها موارد زیر را مشخص می کنند:

  • افزایش فشار داخل چشمی(در بیشتر بیماران، ولی نه همه آنها)
  • آسیب عصب بینایی
  • کاهش محدوده ای که فرد قادر به دیدن آن است
  • اندازه اجزای مختلف چشم

 

هدف از درمان آب سیاه چیست؟

بیماری آب سیاه در تمام طول زندگی فرد با وی خواهد بود. هر میزانی از آسیب عصب بینایی که در زمان تشخیص وجود داشته باشد، غیر قابل بازگشت است.

بنابراین، هدف از درمان آب سیاه جلوگیری از آسیب بیشتر و نابینایی است. به همین دلیل باید فشار داخل چشم را تا حدی که مانع آسیب بیشتر شود، کاهش داد.

ﺗﻌﺪاد ﻗﻄﺮه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻤﺎران آب ﺳﯿﺎه اﺳﺘـﻔﺎده ﻣﯽ ﮐـﻨﻨﺪ زﯾﺎد اﺳﺖ و ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻗﻄﺮه ﻫﺎ داراي ﻣﺎده ﻧﮕﻬﺪارﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ در ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣـﺪت ﺑﻪ ﭼﺸﻢ آﺳﯿﺐ ﻣﯽ رﺳـﺎﻧﺪ. از اﯾﻦ رو ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد اﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎران اﺷﮏ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻫﺎي ﺑﺪون ﻣﺎده ﻧﮕﻬﺪارﻧﺪه استفاده نمایند. در این خصوص با پزشک خود مشورت نمایید.